Heeft het nog zin om ons tegen de Islam te verzetten?

Meebuigen met de moslims: hoe de islam Nederland verandert!

Nederland telt al veel moslims, en door de komst van asielzoekers uit Syrië worden dat er alleen maar meer. Dat de islam Nederland – van zichzelf geneigd tot aanpassen – verandert, is ­zeker. De islamisering van Nederland is een beladen begrip, niet in de laatste plaats omdat Geert Wilders het tegengaan van die islamisering tot politiek speerpunt heeft gemaakt. Maar dit wil niet zeggen dat die islamisering niet bestaat.

Dit artikel verscheen in 2015 in Elsevier. Bekijk ook onderaan deze pagina de reeks incidenten die zelfislamisering in Nederland zichtbaar maken. Deze indrukwekkende reeks gaat terug tot 1951.

In elk geval demografisch is dat het geval. Een gestaag toenemend deel van de ­bevolking vindt zichzelf moslim. Dat aandeel groeit door immigratie en tegenwoordig vooral door de toestroom van immigranten die als asielzoeker binnenkomen. Deze immigranten nemen hun gewoonten, tradities, folklore, denkbeelden en hun religie mee. En de religie – de islam, in de meeste gevallen – vormt vaak de basis van de gewoonten, waarden en normen.

De geïmporteerde opvattingen en reflexen verschillen vaak nogal van wat in Nederland gangbaar is. Dat wil zeggen: heden ten dage. Veel opvattingen die moslims nu meenemen, wijken niet zo af van wat in Nederland vijftig jaar geleden gangbare opvattingen waren.

De Nederlanders van toen stonden gemiddeld ook afwijzend jegens homoseksualiteit. De ­gelijkberechtiging van de vrouw was allerminst vanzelfsprekend, scheiden was een met schande beladen uitzondering, seks voor het huwelijk was in brede kring een ­taboe, het maagdelijke huwelijk werd geacht de standaard te zijn, en verlichte gedachten over abortus en euthanasie moesten nog ingang vinden.

Nauwe banden met land van herkomst

Naast een demografische is er dus ook een culturele islamisering en die confronteert Nederland met de terugkeer van denkbeelden die doorgaans met liefde zijn verlaten. Dat leidt uiteraard tot ergernis, zoals het ook niet helpt dat nogal wat moslims, leunend op de islam of anderszins, een afkeurende houding jegens hun land van aankomst etaleren en nauwe banden blijven onderhouden met het land van herkomst.

De nog steeds jonge islamitische bevolkingsgroep is bovendien assertief. Moslims eisen hun plaats op, klagen – zeker in de beeldvorming – nogal gauw over discriminatie, eisen het toestaan van islamitisch geïnspireerde kleren, bouwen dominante moskeeën en stellen eisen op het gebied van eten en bidden, ook in publieke gebouwen.

Dat overheden van herkomstlanden (Marokko, en vooral Turkije) dat soort eisen ondersteunen en hun emigranten blijvend in hun invloedssfeer willen houden, maakt het er niet beter op. De islamisering wordt op begrijpelijke gronden niet al te vaak als een verrijking gezien, maar eerder als een Paard van Troje.

https://www.ewmagazine.nl/opinie/opinie/2017/04/meebuigen-met-de-moslims-hoe-de-islam-nederland-verandert-490086/