“Dood ze! Dood ze allemaal!”: De oorlog tegen de politie in Frankrijk!

(Door: Yves Mamou – Vertaling: E.J. Bron)

Georganiseerde bendes “jonge mensen” – volgens het gevestigde mediavocabulaire om welk etnisch lidmaatschap dan ook maar te vermijden – lokten op 25 januari in Pantin, een voorstad van Parijs, op 4 februari in Carcassonne in Zuid-Frankrijk en op 13 februari in Poissy in Yvelines politieagenten in hun buurt in een hinderlaag om hen te overvallen. Bovenop het geschreeuw “Dood ze; dood ze allemaal!” werden politiepatrouilles met explosieven en zwaar vuurwerk, dat als guerrillawapen in de stad wordt ingezet, aangevallen. En iedere keer werden video´s van de aanval live gestreamd op de sociale netwerken.

Tussen 17 maart en 5 mei 2020 werd de Franse politie 79 keer in een hinderlaag gelokt, blijkt uit statistieken van het ministerie van Binnenlandse Zaken, die door de krant “Le Figaro” gepubliceerd werden. In oktober 2020 telde “Le Figaro” sinds het begin van het jaar minstens tien aanvallen op politiebureaus, en volgens informatie van de nationale politie werden volgens “Le Monde” in het hele land dagelijks meer dan 85 gevallen van “geweld tegen personen in openbare functies” geregistreerd. In januari registreerden de statistische diensten van het ministerie van Binnenlandse Zaken 2.288 van zulke “Dood ze allemaal”-incidenten, gebaseerd op informatie uit politieberichten.

In Frankrijk woedt een oorlog tegen de politie, die echter nooit benoemd wordt. Integendeel, veel mediavertegenwoordigers, rappers, acteurs, deskundigen en anderen sluiten zich aan bij criminelen en daders om te beweren dat een op zich racistische politie actief zou zijn tegen in Frankrijk levende zwarten en Arabieren.

Voortdurende en wijdverbreide demonstraties, die door de clan van Assa Traoré georganiseerd worden, zijn het beste voorbeeld voor deze omkering. Sinds 2016 voert Assa Traoré, een zwarte vrouw van Afrikaanse komaf, een campagne tegen de politie aan. Ze beschuldigde de politieagenten die haar broer Adama gearresteerd hadden, ervan hem gedood te hebben. Vier officiële rapporten van deskundigen hebben elke “doding” door de politieagenten betwist, maar Assa Traoré vecht door en stelt nog steeds eigen deskundigenrapporten op om te “bewijzen” dat haar broer vermoord werd. Ze wordt nu internationaal ondersteund. Ze werd door “Time Magazine” tot “beschermster van het jaar” benoemd en kreeg een heel artikel in de “New York Times”.  

Assa Traoré leidt de campagne tegen de Franse politie niet alleen. Toen de Franse zangeres Camélia Jordana in mei 2020 op Canal 2 van de Franse publiekrechtelijke omroep werd geïnterviewd, beschuldigde zij de politie ervan elke dag voor de lol onnodig zwarte en Arabische mensen gedood te hebben. “De mannen en vrouwen, die elke morgen in de voorsteden naar hun werk gaan”, worden “om geen andere reden dan hun huidskleur afgeslacht”, zei de zangeres.

Toen vond er onmiddellijk een surrealistische opeenvolging plaats: de parlementariër Aurélien Taché (van de partij van de Franse president Emmanuel Macron) twitterde: “Bravo @Camélia_Jordana, mar de prijs die u zult betalen, zal vreselijk zijn… dat wist u. Ze zullen het ontkennen, de bewijslast omdraaien, en opnieuw proberen de slachtoffers er schuldig uit te laten zien.”

Het nieuwsblad “Les Inrockuptibles” interviewde de filmmaker David Dufresne als “expert” voor de politiebrutaliteit – hij heeft ooit een documentaire gemaakt over het permanente conflict tussen de jongeren in de voorsteden en de politie. Natuurlijk ondersteunde David Dufresne de beschuldigingen van Camélia Jordana, dat de zangeres “het duidelijke tot uitdrukking gebracht” zou hebben.

Het linkse tijdschrift “L´Obs” ging in juni 2020 nog een stap verder en gaf de microfoon aan de zwarte Franse Hollywood-filmster Omar Sy. In zijn villa in Los Angeles eiste Sy “gerechtigheid voor Adama Traoré”, trok een parallel met George Floyd en eiste een “politie die onze democratie waardig is”.

Op 24 juni publiceerde Amnesty International een bericht, waarin het racisme van de politie tijdens de Covid-lockdown in Europa aan de kaak gesteld werd. Op 19 juli 2020 trok de linkse burgemeester van Colombes en Hauts-de-Seine, Patrick Chaimovitch, een parallel tussen de politie van Vichy – het Franse regime dat tijdens de Tweede Wereldoorlog met de nazi´s gecollaboreerd had – en de huidige politie. Een psychoanalyticus, Gérard Miller, nodigde de mensen uit om over de uitlatingen van Chaimovitch “na te denken”, en een journalist, Edwy Plenel, vergeleek de nieuwe minister van Binnenlandse Zaken Gérald Darmanin met René Bousquet, een hoge ambtenaar die de overval op Vel d´Hiv in de Tweede Wereldoorlog georganiseerd had en collaboreerde met de Gestapo.

De verdenking van de media betreffende de illegale toepassing van geweld door de politie is zo groot, dat aangevallen agenten zich niet eens bevoegd voelen om gebruik te maken van hun vuurwapen. Philippe Bilger, een voormalige rechter, schrijft: “Met het oog op de dreigingen, verschillende uitspraken en lichamelijke aanvallen hebben zij [de politieagenten] praktisch geen recht om datgene in te zetten wat de wet hen toestaat”, namelijk hun wapen.

De aanklacht van de media en de entertainmentindustrie – acteurs, zangers enz. – tegen de Franse politie wordt ook door academici aangewakkerd. De politie wordt ervan beschuldigd “gezichtscontroles” uitgevoerd te hebben, waarbij hun identiteitscontrole racistisch wordt ingezet. Dit idee werd door een in 2009 gepubliceerd onderzoek van Fabian Jobard en René Lévy, twee sociologen, in het leven geroepen en aangemoedigd, die aangaven dat politiecontroles “au faciès” uitgevoerd worden – “niet wat mensen doen, maar wat ze zijn of lijken te zijn”. In het jaar 2017 nam de Defender of Rights, een bureau van de staat dat zich bezighoudt met de verdediging van de weerlozen, openlijk de aanklacht tegen de politie wegens racistische identiteitscontroles op. Op 12 februari eiste Claire Hédon van Defender of Rights op de publiekrechtelijke radiozender France Info een einde van de identiteitscontroles in “bepaalde stadsdelen” en de inrichting van “zones zonder identiteitscontroles”.

Beweringen van entertainers evenals “studies” van sociologen of van Defender of Rights kunnen niet door sociologische onderzoeken gecounterd of bevestigd worden, die aantonen dat de criminaliteit ongelijkmatig over de verschillende etnische lagen is verdeeld, waaruit de Franse samenleving bestaat. De Franse wet verbiedt het onderzoek van data over criminaliteit naar ras of etnische groep. Dit leidt tot een merkwaardige situatie, waarin het is toegestaan om de politie van racisme te beschuldigen, maar het echter wettelijk verboden en strafbaar is om te verklaren dat zwarten of Noord-Afrikanen in gevangenissen en in criminaliteitsdata oververtegenwoordigd zijn in vergelijking met hun demografische aanwezigheid in de Franse bevolking.

Het offensief van de media en de entertainers tegen de politie is zo krachtig, dat politici en regeringsleden het vaak niet wagen om zich te verzetten tegen deze “openbare aanklagers”. Ze staan aan de kant van de entertainers tegen de politie. “Tegenwoordig is, wanneer de kleur van je huid niet blank is, het risico om door de politie aangehouden te worden, heel groot”, zei president Macron tegen het tijdschrift “Brut” in december 2020. In bedekte termen verklaarde de president van de Franse bevolking dat het gedrag van de politie racistisch zou zijn.

Wanneer deze Franse stijl van het onttrekken van geld aan de politie succes heeft, zal de zogenaamde antiracisme-ideologie, die in het midden van de jaren-80 door de linksen werd opgesteld, het meest effectieve instrument voor het afbouwen van landen sinds de bolsjewistische revolutie van 1917 blijken te zijn. als de politie het publiek niet kan onderzoeken of beschermen, omdat agenten bang zijn racisten genoemd te worden, dan is de veiligheid van alle burgers in gevaar.

Lees hier het hele uitgebreide oorspronkelijke artikel:
gatestoneinstitute.org
Door: Yves Mamou

Vertaald uit het Duits door:
E.J. Bron

(www.ejbron.wordp[ress.com)

Beoordeel dit:

https://ejbron.wordpress.com/2021/03/27/dood-ze-dood-ze-allemaal-de-oorlog-tegen-de-politie-in-frankrijk/