Voor Nederland: waar een wil is, is een weg . . .

Screenshot (81)

(Door: “Fredjohan”)

Toen Nederland in mei 1945 bevrijd was van de Duitse bezetters zaten we met een land dat tot op de grond toe afgebroken en  vernietigd was. Fabrieken waren kapot, haveninstallaties opgeblazen, infrastructuur, o.a. van de spoorwegen, vernietigd, mannen afgevoerd naar werkkampen in Duitsland en de bevolking uitgehongerd (suikerbietkoekjes gebakken in transformatorolie werd door de hongerende mensen gegeten) Misdaad was afwezig, want niemand had nog enig bezit om te stelen. Nederland moest vanaf de grond weer worden opgebouwd.

Daarmee werd voortvarend begonnen en na een tiental jaren werd de situatie weer redelijk  leefbaar. De minimale inkomens gingen omhoog met loonrondes en de economische achterstand werd door hard werken ingehaald. Er bestond bij de bevolking een krachtige behoefte om haar oude samenleving weer op te bouwen, waarin het leven voor iedereen de moeite waard was. De zgn. Koude Oorlog met de dreiging van atoomgeweld leidde tot saamhorigheid, en demonstraties tegen deze dreiging. Mensen waren betrokken bij de samenleving.

In veel Europese landen bestonden krachtige communistische partijen, die niet zozeer voor de bevolking, maar wel voor de heersende klasse een bedreiging vormden. Het gevolg hiervan was dat het democratisch principe van invloed en tegenspel hoogtij vierde. Er werd gesproken over arbeiders zelfbestuur. In ondernemingen kregen ondernemingsraden gezag en een bescheiden recht op meebesturen. Vakbonden waren sterk en konden verbetering van werkomstandigheden dicteren. Politieke partijen hadden het beste voor met de bevolking. Na de watersnoodramp in januari 1953 werd zonder dralen een plan ontwikkeld, het Deltaplan, om Nederland voorgoed te beveiligen tegen het geweld van de zee. Een oude generatie waterstaatingenieurs wist aan dit plan wereldvermaarde uitvoering te geven. Kortom, Nederland was een land waar we met z’n allen onze schouders onder zetten en  trots op waren.

Deze euforie heeft geduurd tot ongeveer de millenniumwisseling van het jaar 2000, hoewel er in de jaren daarvoor ook al een teruggang van het enthousiasme zichtbaar was. Daarna begon de aftakeling.

De wereldwijde ontwikkeling naar een globalistische wereldorde heeft ons allemaal in de greep genomen. Bestuurlijke schaalvergroting van nationale staten naar een federale bestuursvorm (EU) en zelfs de ontwikkeling naar een wereldregering (VN) verlammen onze creatieve en actieve mogelijkheden, maken ons apathisch en zuigen onze energie weg. We trekken ons terug in onze materiële behoeftes en ons privébestaan. De samenleving zoekt het zelf maar uit!

Door: Fredjohan
(voor www.ejbron.wordpress.com)

Lees hier het hele artikel: https://ejbron.wordpress.com/2020/07/20/voor-nederland-waar-een-wil-is-is-een-weg/