HOPELOZE DOMHEID…

Screenshot (26)
HOPELOZE DOMHEID…

(Door: “Driek”)

De hopeloze domheid van onze zwarte medemens, zoals daar zijn Shaun King, Sunny Bergman en Sylvana Simons en andere donker getinte lieden, grenst werkelijk aan het ongelooflijke. Ik kan er gewoon niet over uit. Ik word zo langzamerhand niet goed van het woord racisme dat uitgebazuind wordt door onontwikkelde lieden die nimmer een geschiedenisboek hebben gelezen. Als ze al kunnen lezen. Edoch, spitse lezer van “E.J. Bron”, er is in Nederland geen racisme. Goed, we vinden niet alle donkere mensen even aardig. Doch domme rotzakken – zoals hierboven genoemd – heb je overal. Dat geldt ook voor blanke mensen. Daar hebben we inmiddels mee leren leven. 

Een schoon voorbeeld van medemenselijkheid ten aanzien van zwarte mensen is Dr. Albert Schweitzer. Hij werd geboren op 14 januari 1875 in Kaysersberg in Opper Elzas. Zijn vader was pastoor, zijn moeder predikantsdochter. Aan de universiteit van Straatsburg studeerde hij filosofie en theologie. In 1898 won hij een studiebeurs die hem naar Parijs en Berlijn bracht. Na het lezen van een artikel over de problemen van de zending in Kongo, besloot hij zich in te zetten voor het dienen van de mensheid. Hij begon in 1905 aan de studie geneeskunde en behaalde in 1913 zijn artsendiploma. Nog in datzelfde jaar vertrok hij naar Afrika met zijn vrouw, die verpleegkundige was. Hun bestemming was Lambarene in Gabon. Hier bouwde hij een ziekenhuis van het geld dat hij onder andere verdiend had met zijn orgeluitvoeringen.

Na zijn aankomst in Lambarene brak de Eerste Wereldoorlog uit. Schweitzer en zijn vrouw werden geïnterneerd als bondgenoten van de vijand. In 1917 werden ze naar Frankrijk teruggestuurd en in een interneringskamp gevangen gehouden. Het zou nog vijf jaar duren voordat Albert Schweitzer terugkeerde naar Lambarene. Het ziekenhuis was in tussentijd vervallen tot een ruïne. Ondanks de luiheid en gemakzucht van de zwarte bevolking bleef hij geloven in zijn ideaal. Hij bouwde een nieuw en beter ziekenhuis. In 1927 werden de eerste patiënten opgenomen. Het ziekenhuis breidde zich verder uit tot aan zijn dood in 1965.

Voor zijn werk in Lambarene ontving Albert Schweitzer internationale eerbewijzen, waaronder in 1952 de Nobelprijs voor de Vrede. In 1955 kreeg hij de Orde van Verdiensten. Hij deed zijn werk voor de negerbevolking met hart en ziel. Hij was voor miljoenen burgers in Europa het voorbeeld van praktische naastenliefde en ethische humaniteit. En daar kunnen al die schreeuwende zwarte oproerkraaiers op de Dam een voorbeeld aan nemen.

Door:
“Driek”
(voor www.ejbron.wordpress.com)