Hoe de Coronacris een Dictatuur in het zadel helpt!

Ons brein wil onzekerheid beperken, want het onbekende is vermoeiend. Dat kan verklaren waarom complottheorieën succes hebben en de behoefte naar sterke leiders groeit.

Toen ik als kind ging wandelen met het gezin was de vraag ‘Papa, wanneer zijn we er?’ een vaste waarde. Mijn eigen kinderen doen vandaag hetzelfde. Kinderen willen weten wanneer het afgelopen is. 

Op het moment dat ik dit schrijft, willen volwassenen hetzelfde vragen aan de leiders van hun land: ‘Wanneer is de coronacrisis over?’, ‘Wanneer eindigt de lockdown?’

Laten we duidelijk zijn: we weten niet wanneer het leven weer normaal zal verlopen. Maar iedere vader en moeder weet dat je een antwoord moet geven op zulke vragen. “Nog tien minuten”, zeg ik mijn kroost dan. Tien minuten later doemt er helaas een nieuwe bocht op in de weg, een volgende heuvel, een andere rivier. En ze stellen dezelfde vraag opnieuw. Dat werkt een tijdje. Maar op een gegeven moment verheffen de stemmetjes zich. “Zeg papa, tien minuten geleden zei je ook dat het nog tien minuten was!” Dan ben je hen een uitleg verschuldigd. 

Niets is erger dan onzekerheid, zowel voor kinderen als voor volwassenen

Toch is zeggen dat het nog tien minuten zal duren altijd beter dan te antwoorden dat je het niet weet. Niets is erger dan onzekerheid, zowel voor kinderen als voor volwassenen. Zowel voor een wandeling als voor de versoepeling van de coronamaatregelen.

https://www.eoswetenschap.eu/psyche-brein/hoe-de-coronacris-een-dictatuur-het-zadel-helpt