WORDT DIT HET BEGIN VAN HET EINDE?

Nathalie Brokken-Fens en haar broer Gerwin hebben onlangs beide ouders verloren aan het corona-virus!

Gerard en Jopie Fens waren onafscheidelijk. Nathalie (48) en Gerwin (47) ervaren het nog maar eens als ze beelden uitzoeken voor bij de gezamenlijke uitvaart. Het is geen toeval meer, op elke foto staan ze er samen op. Ze leefden het leven met zijn tweeën, bijna 52 jaar met elkaar in de echt verbonden. Gerard zonder Jopie, Jopie zonder Gerard: je kunt het je niet voorstellen. Het hoeft ook niet te gebeuren. Het coronavirus ontneemt hen bijna gelijktijdig het leven.

In de woning van Nathalie in Prinsenbeek, een paar straten van het ouderlijk huis, blikken broer en zus terug op een haast niet te bevatten periode. Die begint op woensdag 4 maart, als Gerard – achteraf bezien – de eerste symptomen krijgt.

Het coronavirus is dan nog geen week in Nederland, er bestaat veel onwetendheid en Nathalie herinnert zich nog hoe overdreven ze het vindt dat de arts een mondkapje opdoet. Na een paar dagen aanmodderen, wordt Gerard zondag naar het Bredase Amphia ziekenhuis vervoerd. Het woord ‘corona’ is nog niet gevallen. Gerwin: “Mijn vader is nooit goed hersteld van een dubbele longontsteking, vier jaar geleden. We dachten dat het daarmee te maken had. Hij had ook geen koorts, hoestte niet. In het ziekenhuis testten ze hem alleen maar op corona, omdat het de procedure was.”

De afstand tussen Gerard en Jopie bedraagt op de intensive care misschien dertig meter. Slechts enkele kamers scheiden de geliefden van elkaar. Toch weet Gerard niet dat zijn vrouw hier ook ligt. Hij is al in slaap gebracht als Jopie wordt binnengebracht. Met haar tablet maakt het zorgpersoneel foto’s van Gerard, zodat zij de eerste twee dagen na haar opname in elk geval kan zien hoe haar man erbij ligt. De liefde waarmee de ziekenhuismedewerkers met hun ouders omgaan, ontroert Nathalie en Gerwin tot op de dag van vandaag. Nathalie: “Ook zij waren ontdaan dat er een echtpaar op de IC lag. Dat merkten we aan alles. We hebben alle lof voor hen.”

De situatie wordt kritiek

Tijdens het weekend wordt de situatie kritiek. Ook Jopie moet aan de beademing. Nathalie krijgt, uiteraard volledig ingepakt met beschermende kleding, de gelegenheid om haar nog even te bezoeken. “Daar ben ik nog steeds dankbaar voor. Ze vond het eng om in slaap te worden gebracht, ik kon haar wat rustiger krijgen. Met een mondkapje op, tussen de slangen door, heb ik haar een zoen kunnen geven. Op de gang zag ik daarna mijn vader opeens liggen. Mocht ik ook nog heel even bij hem. Ondanks dat ik voor het eerst het idee kreeg dat het wel eens verkeerd kon gaan, had ik nog wel hoop. ‘Het zal toch niet zo zijn dat ze er allebei tussenuit piepen, hè’ zei ik tegen de verpleegkundigen. Daarop kwam geen antwoord.”

Die stilte blijkt niet voor niets. Op maandagavond 16 maart overlijdt Jopie, twintig uur later Gerard. Ze behoren tot de eerste sterfgevallen in Nederland, want het dodental ligt dan nog onder de vijftig. Vooral de uren tussen beide sterften zijn onwezenlijk. Tegen elkaar spreken Nathalie en Gerwin de hoop uit dat hun vader het evenmin redt, omdat hij echt niet zonder zijn Jopie kan. 

RP: Nu is de vraag: Hoe lang duurt het voordat dit hier en in heel Europa “Dagelijks Nieuws” wordt?

https://www.trouw.nl/binnenland/als-twee-ouders-bijna-tegelijkertijd-sterven-door-het-coronavirus~bb55d9f03/