Hoe Facebook de nieuwe vakbond wordt!

Wie komt er eigenlijk nog op voor de burgers, bouwers en boeren van Nederland? Het succes van het Malieveld tekent het failliet van de polder | Politici en media vrezen het klimaat, burgers vrezen de immigratie | Als het kabinet RutteDrie klaar is, betalen we allemaal 900 euro per jaar meer voor de zorg | Een Haarlemse wethouder met een gat van twee kilometer in zijn portemonnee | Laat activisten van de Nederlandse geschiedenis afblijven

Het succes van het Malieveld is het failliet van de vergaderaars

De Rutte-kabinetten zijn kampioen in het sluiten van akkoorden. Zorgakkoorden, sociale akkoorden, klimaatakkoorden – wat niet al. Als zo’n akkoord er eenmaal is, tekent de Tweede Kamer bij het kruisje en is het klaar. Maar wie zijn eigenlijk die vergaderaars, waar Nederland zich aan heeft uitgeleverd? Al die belangenbehartigers vertegenwoordigen vooral zichzelf, maar niet de burgers van land. Ziedaar de populariteit van acties en het succes van het Malieveld.

Het FNV heeft nu minder dan een miljoen leden en alle vakbonden samen hebben er amper 1,6 miljoen. Daarvan is meer dan 1 op de 6 AOW’er. Vergelijk dat eens met het totale aantal werkenden in Nederland. Dat zijn er 9 miljoen. Minder dan 18 procent van de werknemers vindt het dus de moeite en de kosten waard om lid te zijn van een vakbond. Toch hebben die vakbonden veel macht in Nederland. De vraag is of ze die macht wel volledig hebben ingezet voor de belangen van hun achterban.

Politici en media vrezen het klimaat, burgers de migratie

Burgers hebben andere zorgen dan politici. Politici en media maken zich druk over het klimaat, maar bij burgers komt dat op de laatste plaats – bij de jeugd al helemaal. Immigratie en de multiculturele samenleving – daar maken mensen zich wél druk over. Maar daar willen politici en media graag opgewekt over doen. Zo is het tenminste in Duitsland, maar het zal in Nederland niet veel anders zijn.

Willem Melching

Laat activisten en politici van de geschiedenis afblijven

Geschiedschrijving bestaat deels uit mythes. Winnaars en overlevers schrijven hun versie van gebeurtenissen op, want geschiedschrijving is een effectief politiek wapen. Ook activisten, immigratie-onderzoekers als Leo Lucassen en een historicus als Geert Mak plakken graag hun eigen mythologie uit het heden op het verleden. Dat leidt dan tot historische inzichten als ‘Nederland was altijd al een immigratieland en een multiculturele samenleving’, inzichten die aansluiten bij de politieke voorkeur van de boodschapper.

Coen de Jong

Een voorbeeld van een historische kwestie die sterk gepolitiseerd is geraakt is de dekolonisatie van Nederlands-Indië in 1945-49. Nederland kon deze periode moeilijk verkroppen, maar waarheidsvinding zoals in 1968 door ooggetuige Joop Hueting en recent onderzoek van Rémy Limpach bracht dat proces verder.

Schuld en boete

Obsessieve activisten als Sylvana Simons en Gloria Wekker – die vrijwel uitsluitend denken in termen van ras, huidskleur en discriminatie – hebben ook de geschiedschrijving in het vizier, specifiek op het punt van schuld aan en boete voor de slavernij.  De Gouden Eeuw is het nieuwste stokpaardje.

Opeens is alles uit deze periode in de Nederlandse geschiedenis – tot aan straatnamen toe – verdacht of bewijs van ‘wit privilege’. Het is onderdeel van een politiek spel waarin een kleine maar uiterst gemotiveerde groep activisten politici, bestuurders en openbare instellingen hun versie van de geschiedenis probeert op te dringen. Het Amsterdam Museum speelt het spel mee en schafte de term ‘Gouden Eeuw’ pontificaal af.

Schuld en boete oproepen over een beladen onderwerp als slavernij is een krachtig wapen. Zeker als wereldvreemde bestuurders van D66 en GroenLinks vrijwillig meebewegen, omdat het in hun politieke verhaal past dat ‘witte’ boetedoening de wereld gaat veranderen. De activisten hebben als verklaard doel: herstelbetalingen afdwingen, liefst ‘reparations’ genoemd want de Nederlandse taal is blijkbaar te min.

Sypwynia.nl