LEEGHOOFDIGE POLITICI

De verdampte essentie van onze politici

Wat zijn politici? De politici die we op TV zien zijn leeghoofden. Het zijn geen personen, maar maskers waardoorheen lucht piept en kraakt. Het zijn etalagepoppen die geen enkele binnenkant meer hebben, die zich in dienst hebben gesteld van anderen – formeel in dienst van het volk, maar we weten allemaal dat het zo natuurlijk niet werkt. Hun bestaan staat geheel in het teken van een functie. Want ministers worden uitgezocht niet om wie ze zijn, maar om wat ze kunnen.  En meestal is dat besturen. Managen. Ministers zijn bedoeld om te verbinden, om de verbinding te leggen binnen de ministeries waar ze verantwoordelijk voor zijn, verbindingen te leggen tussen de duizenden ambtenaren die in een starre hiërarchie werken, waar macht en onderlinge minachting heersen en slechts de resultaten tellen. De minister is het hoofd op dat lichaam. Een pop, een hoofd zonder inhoud.

En hun stemmen die we op TV horen zijn zo vaak nietszeggend. Ministers zijn de onbetwiste kampioenen van de flatum vocis. Minister-president Balkenende was zo’n leeghoofd, die in iedere discussie zo wist te antwoorden dat er niets werd gezegd. Er werd slechts lucht uitgestoten. Maar wie goed kijkt en luistert, die ziet dat dit geldt voor alle politici. Alsof de spindoctors en andere adviseurs met theelepeltjes alle inhoud uit de hoofden hebben weggeschraapt zodat een leeg omhulsel overblijft waar iedereen die de macht heeft of wil hebben, doorheen kan blazen.

Dat is de vloek van de politiek. Het is beeldvorming. De persoon van de politicus verdwijnt en ervoor in de plaats komt een beeld. Een beeld dat er niet is, maar dat wordt geschapen, gecreëerd door de spindoctors, de speech-schrijvers, de gesticulatie-adviseurs, de TV-makers. En de politici laten het willoos over zich heen komen, accepteren de leegheid die hun bestaan krijgt. Ze kunnen ook niet anders, hun wil hebben ze ingeruild voor macht – schijnbare macht die uiteindelijk slechts uiterlijk vertoon is: een mooie auto, een groot huis, een duur horloge, een Armani-maatpak. Maar dat alles als schamele compensatie van een onmetelijk verlies: het verlies van zelf.

https://tasmedes.nl/de-vloek-van-de-politiek/