MEEBUIGEN MET OF VERZETTEN TEGEN DE ISLAM?

Hoe de islam Nederland verandert!
In elk geval demografisch is dat het geval. Een gestaag toenemend deel van de ­bevolking vindt zichzelf moslim. Dat aandeel groeit door immigratie en tegenwoordig vooral door de toestroom van immigranten die als asielzoeker binnenkomen. Deze immigranten nemen hun gewoonten, tradities, folklore, denkbeelden en hun religie mee. En de religie – de islam, in de meeste gevallen – vormt vaak de basis van de gewoonten, waarden en normen.

Naast een demografische is er dus ook een culturele islamisering en die confronteert Nederland met de terugkeer van denkbeelden die doorgaans met liefde zijn verlaten. Dat leidt uiteraard tot ergernis, zoals het ook niet helpt dat nogal wat moslims, leunend op de islam of anderszins, een afkeurende houding jegens hun land van aankomst etaleren en nauwe banden blijven onderhouden met het land van herkomst.

De geïmporteerde opvattingen en reflexen verschillen vaak nogal van wat in Nederland gangbaar is.
De nog steeds jonge islamitische bevolkingsgroep is bovendien assertief. Moslims eisen hun plaats op, klagen – zeker in de beeldvorming – nogal gauw over discriminatie, eisen het toestaan van islamitisch geïnspireerde kleren, bouwen dominante moskeeën en stellen eisen op het gebied van eten en bidden, ook in publieke gebouwen.

Dat overheden van herkomstlanden (Marokko, en vooral Turkije) dat soort eisen ondersteunen en hun emigranten blijvend in hun invloedssfeer willen houden, maakt het er niet beter op. De islamisering wordt op begrijpelijke gronden niet al te vaak als een verrijking gezien, maar eerder als een Paard van Troje.

De islamisering voltrekt zich via de macht van het getal, via de stembus bijvoorbeeld. Dat weegt vooral in steden met veel moslims zwaar. De islamisering voltrekt zich ook vanuit de hoofdsteden van herkomstlanden. Turkije runt de meeste Turkse moskeeën in Nederland en de Marokkaanse overheid houdt onder meer grip via de grootste Marokkaanse moskeekoepel.
De islamisering verloopt ook vanuit rijke Arabische Golfstaten en Saoedi-Arabië, van waaruit openlijk dan wel in het geniep moskeeën worden gefinancierd, zoals de Blauwe Moskee in Amsterdam en de Essalam-moskee in Rotterdam, die beide banden onderhouden met de radicale Moslimbroederschap.

De dreiging van (islamitische) terreur leidt niet alleen tot angst. Veiligheidsmaatregelen leiden ook tot verlies van privacy en maatschappelijk vertrouwen.

De lijst van voorbeelden van meegaand ­gedrag jegens moslims en de islam vanuit overheden, instellingen, bedrijven, scholen en kerken groeit met de dag. ­Gemeenten subsidiëren moskeeën, verlenen bouwvergunningen voor culturele centra die nadien moskeeën blijken. (RP: Dit alles is wat het volk logischerwijze ervaart als het onderwerpen van ons land aan de islam!)

Overheidsfunctionarissen trappen graag in de belofte uit islamitische kring dat hun activiteiten zijn gericht op integratie, werk of de ontmoeting met andere bevolkingsgroepen, terwijl ze dienen als platform om de Koran uit het hoofd te leren of de taal van het herkomstland bij te spijkeren.
Nederland islamiseert, ook al is het geleidelijk. Er is de druk van buiten, door immigratie, door de invloed van islamitische landen, door de angst voor geweld. Maar er is evenzeer de zelfislamisering: door naïviteit, onkunde, kortzichtigheid en wegkijkende ontkenning.

RP: Wat gaan wij als volk doen? Net als onze regeringen meebuigen, of ons verzetten tegen de grootste dreiging van deze eeuw: de Islam?

Syp Wynia

https://www.elsevierweekblad.nl/opinie/opinie/2017/04/meebuigen-met-de-moslims-hoe-de-islam-nederland-verandert-490086/

Lees ook dit: https://www.jihadwatch.org/2016/04/the-muslim-migrant-invasion-and-the-collapse-of-europe