Het drama van allochtonen in de (linkse) politiek

2017-03-23 13:05:45 DEN HAAG – (VLNR) DENK-kamerleden Farid Azarkan, Selcuk Ozturk en Tunahan Kuzu tijdens de installatie van de nieuwe Kamerleden na de Tweede Kamerverkiezingen. ANP BART MAAT

Door: Afshin Ellian

Links en allochtonen hielden elkaar lange tijd zo stevig vast, dat beiden er benauwd van werden. Het ongelukkige huwelijk tussen allochtonen en links werd aanvankelijk als emancipatie aangeduid.
Dat deze nieuwe Nederlanders ook aan democratische processen moeten deelnemen, was zonder meer een nobele gedachte. Maar dat gebeurde niet vanuit de individuele integratie van de allochtonen zelf. Maar links vond in de allochtonen een electorale goudmijn en de ‘beroepsallochtonen’ zagen dankzij het emancipatiebeleid de politieke functies, oftewel banen waarvoor je niet noodzakelijkerwijs talent hoeft te hebben.

Het werd een fiasco. Veel allochtone politici kwamen geregeld in opspraak. Velen sloten zich niet vanuit ideologische motieven aan bij de politieke partijen. De concurrentie tussen de politieke partijen om een allochtoon op hun lijst te hebben, was moordend. Partijen konden niet ontsnappen aan deze competitie. Toch wisten CDA en VVD de beroepsallochtonen op een veilige afstand te houden. In ieder geval waren zij succesvoller dan de andere partijen bij het bewaken van de werkelijke grenzen van de emancipatie.

Er zijn drie groepen allochtone politici
De massale aanwezigheid van allochtonen in de lokale en landelijke politiek was echt een bedenkelijk fenomeen. Maar de linkse partijen waren blind voor de realiteit. Er zijn grofweg drie categorieën allochtone politici.
1. De eerste groep komt in de politiek slechts voor persoonlijk geluk maar zonder engagement.
2. De tweede groep bestaat uit allochtonen die hun eigen ideologie willen realiseren. De partijen DENK, voorgebracht door de PvdA, en NIDA, voortgebracht door GroenLinks, zijn hiervan het bewijs.
3. De derde groep bestaat uit oprechte nieuwe Nederlanders die zich ideologisch verbonden voelen met een politieke partij. Daarbij denk ik aan de voorzitter van de Tweede Kamer Khadija Arib, de burgemeester van Rotterdam Ahmed Aboutaleb en de Kamerleden Zihni Özdil, of Sadet Karabulut. Helaas is deze groep van allochtone politici niet echt groot.

Lees hier verder:
Elsevier.

Advertenties