WIE WIL NU NOG STERVEN VOOR NEDERLAND?

Vandaag, op 4 mei, herdenken we de Nederlandse gevallenen van de Tweede Wereldoorlog. En iedereen met een beetje hart denkt daarbij natuurlijk vooral aan de meegevoerde en nooit terug gekeerde Joden. Maar we herdenken ook de Nederlandse soldaten die vielen.

4 mei is nog een van de weinige uitingen van nationaal besef.

De zoveelste ondergraving daarvan door middel van een links-activistisch project om juist vandaag iets te doen om de import van illegale immigranten te propaganderen gaat gelukkig niet door.

Maar vandaag roept bij mij wel een andere vraag op. Hoe sterk is het nationale besef nog?

Een van de indicatoren van zo’n nationaal besef is de bereidheid om voor het eigen land te sterven. Een standaardwerk over het nationalisme is Imagined Communities van Benedict Anderson. Dat wordt vertaald met ‘ingebeelde gemeenschappen’, en klinkt zo een beetje denigrerend. Het bestaan van een standbeeld van ‘de onbekende soldaat’ is volgens Anderson typerend voor het bestaan van een nationalistische geest. Nu is daar veel kritiek op die theorie.

In elk geval is het veelzeggend in dit geval dat Nederland geen standbeeld voor een onbekende soldaat heeft. Wij vinden dat ‘militaristisch.’ (Er is overigens wel een mariniersmonument.) In Nederland heerst een pacifistische geest. We herdenken 4 mei omdat we slachtoffers herdenken.

Het zwakke nationalisme in Nederland wordt in elk geval gekenmerkt door het feit dat er nergens in Europa zo weinig mensen bereid zijn om te sterven voor hun land.

De meeste mensen die willen sterven voor hun land, leven in het Oosten van Europa, met Finland (74%) bovenaan. In het Noord-Westen van Europa is die bereidheid extreem laag. In Groot Brittannië is het met 27% nog relatief hoog, in het relatief nationalistisch Denemarken (waar ook jongeren trots zijn op de nationale vlag) nog hoger, namelijk 37%. Maar in Duitsland is het nog slechts 18%, en Nederland is de hekkensluiter met 15%.

De neiging om kinderen te krijgen voor Nederland is ondertussen praktisch nul, zo bleek gisteren terloops uit een Nieuwsuur reportage. Kinderen krijgen doe je in Nederland voor jezelf, als het je uitkomt. En daarom krijgen we steeds minder kinderen.

De multicultuur en het globalisme hebben het voortbestaan van de Nederlandse geest dus praktisch ondergraven. In geen enkel ander Europees land is dat zo erg.

Als ik straks die paar minuten stil ben, doe ik dat dus ook in het besef van een nauwelijks nog levende nationale cultuur.

Door Joost Niemöller.

http://joostniemoller.nl/2017/05/wil-nu-nog-sterven-nederland/

Advertenties