2084, bij ongewijzigd beleid

In-triest, maar helaas zo voorspelbaar!

OpinieZ

Het schemert, de dag was lang geweest. Voorzichtig kijkt hij om zich heen… Niemand in de buurt. Mooi. Met bedachtzame vingers haalt hij de laatste sigaret uit het verkreukelde pakje en steekt ‘m op – het vlammetje verbergend. Camera’s registreren immers alles. Hij inhaleert diep. Hij leunt tegen zijn automatische kar. Peinzend.

Op de rijweg stroomt de gekoppelde keten voorbij. Niemand die hem ziet, terugkijkend op zijn leven, dromend over vervlogen tijden. Hij krabbelt aan zijn kin. Die vervloekte baard jeukt. Wat haat hij dat teken van onderwerping. Maar ja, zonder die begroeiing kom je nergens aan de bak. En ben je eenmaal ergens binnen, dan hoef je je nergens meer zorgen over te maken. Alles wordt dan voor je geregeld.

Met pijn in zijn hart denkt hij aan zijn vrouw, Anna. Nu al weer 2 jaar geleden maakte ze er een eind aan. Ze kon het nieuwe leven niet aanvaarden…

View original post 339 woorden meer