HEEFT WANHOOP EEN KLEUR?

Ik kreeg dit emotionele artikel doorgestuurd en was hierdoor heel geraakt, omdat dit voor velen die ik ken zo herkenbaar is! Lees dit en zeg of het u ook zo bekend voorkomt….

silence

Stil
Ik ben stil omdat de wereld teveel geluid maakt. Vorige week hebben wij gehoord van de longarts dat mijn geliefde echtgenoot weer achteruit is gegaan. Een keiharde klap. Een half jaar geleden had hij al aan de longrevalidatie kunnen beginnen maar we hadden geen taxivervoer. Het is namelijk bij wet geregeld dat iemand met een ernstige, dodelijke longziekte geen aanspraak kan maken op ziekenvervoer via de zorgverzekeraar.
Schippers liet onlangs weten trots te zijn op de gezondheidszorg in dit land omdat er geen onderscheid gemaakt wordt tussen mensen. Geen onderscheid tussen arm en rijk. Geen onderscheid tussen oud en jong. Ze moet zich doodschamen. Het is een achterhaald en belegen gezegde dat geld niet gelukkig maakt. Met geld kan men in dit land overduidelijk gezondheid kopen. Het land heet met recht een waterland. Ons leven is overstroomd dankzij een tsunami van tegenslag en we dreigen te verzuipen.

Iemand vroeg of we de taxi niet konden betalen met het geld van de spaarrekening. Welke spaarrekening? Een explosief stijgend aantal mensen kan het eigen risico niet meer betalen. Wij gebruikten het vakantiegeld om dit gat dichten maar dat werkt al lang niet meer. Een bedrag van 750 euro opvangen omdat je beiden zo ontzettend dom bent geweest in de valkuil van ziekte en malheur te lopen, is geen sinecure. En dan heb ik het nog niet over alle medicijnen en andere, immens hoge onkosten die inherent zijn aan onze peperdure hobby.

Het aantal huishoudens met schulden groeit. We worden wakker na gebroken nachten vol gepieker over hoe het verder moet. Hij vraagt vaak in die nachten waarom een deel van zijn pensioen is afgepakt, waarom er geen afdoende behandeling is voor zijn pijn en benauwdheid en waarom de wereld zo meedogenloos en hard is? Ik kan hem geen antwoord geven. Ik wil hem helpen en hij wil mij helpen omdat hij weet dat ik veel fysieke beperkingen heb. Zo modderen we wat aan in het zompige moeras.

Hij geeft langzaam de moed op. Ik voel een overheersende onmacht. Wij zijn geen hoofdpersonen in een film, wij zijn geen gedramatiseerde weergave, wij zijn slechts de realiteit die anderen meestal niet onder ogen willen zien. Daarom laat ik het de wereld weten. We zijn degenen waar een taboe op rust. Heeft wanhoop een kleur vraag ik me af? En ja, daar kan ik een antwoord op geven. Het is lichtgrijs. Als mist. De mist waar je in verdwijnt als je in een wereld leeft waar men toekijkt hoe een ander langzaam stikt om vervolgens door te lopen. De luidruchtige, drukke wereld waar men niet hoort dat iemand vecht om te ademen. Ernstig ziek zijn met het besef onzichtbaar te zijn, dat doet gruwelijk veel pijn. Minister Schippers is trots en dat maakt mij stil. Heel stil…

© Jade Yanne

mist

Advertenties