We hebben geen keuze: we moeten ons verdedigen tegen dit dodelijke virus!

isis4

Het Europese terrorisme is weliswaar overwonnen. De IRA in Noord-Ierland, de ETA in Spanje, de Rode Brigades in Italië, de RAF in Duitsland waren allemaal verdwenen en zo goed als vergeten. Toen kwam de 11e september, en er begon een nieuwe nachtmerrie. Ten zuiden van de Middellandse Zee en ten oosten van Athene is de meerderheid van de islamitische wereld zo te zien waanzinnig geworden. Alle inspanningen om de situatie door de val van tirannen zoals Saddam Hussein, Hosni Moebarak, Muammar Gadaffi ten goede te veranderen, schijnen alleen maar tot verergering geleid te hebben.

In Gaza zweert de regerende Hamas ondertussen zelfs na een bloedige nederlaag met 2000 Palestijnse slachtoffers nog steeds de vernietiging van Israël als haar enige doel. In Syrië werd het Vrije Syrische Leger eerst door de Al-Nusra brigade in de schaduw gesteld, zo´n extreme organisatie, dat zelfs Al Qaida niets met haar te maken wilde hebben. Ondertussen is ze gefuseerd met de genocidale “Islamitische Staat”. Andere genocidale groeperingen houden huis in Irak, Jemen, de Hoorn van Afrika, in de Sahara, de Sahelzone en in het noorden van Nigeria.

De islamitische wereld onderneemt niets

En net zoals ebola verspreidt dit dodelijke virus zich ook steeds verder. Daarom is het volkomen gerechtvaardigd en heeft het niet in het geringste met bigotterie te maken, dat diegenen die buiten de “oemma” leven, zich afvragen: Wat in hemelsnaam is er in het hart van de islam verkeerd gegaan? En wat kan de niet-islamitische wereld hiertegen ondernemen? Op de eerste vraag schijnen de islamitische geleerden geen antwoord te weten – of in ieder geval niet een mij bekende verklaring.

Het antwoord op de tweede vraag luidt kennelijk niets. Desondanks is er sprake van twee andere, volkomen legitieme vragen: Zal deze moordwaan zich op een bepaald moment tegen ons keren, wij, die buiten de islamitische wereld een vreedzaam leven proberen te leiden, en zo ja, wat kunnen we doen? Het eerste is al lang gebeurd: in westerse ambassades in Afrika, in twee bureaugebouwen in Manhattan, in treinstations in Madrid, in Londense metro´s – de lijst is bijna oneindig.

Wat de tweede vraag betreft, hebben we geen keuze. Als we niet in onderwerping en voortdurende angst willen leven, moeten we ons verdedigen. Net zoals eens de Koude Oorlog zal dit tijd, werk en enorm veel geld kosten, dat we liever zouden uitgeven aan ziekenhuizen, scholen, gezondheidszorg, woningbouw – aan al die dingen, waarin een geciviliseerde samenleving bij voorkeur haar welstand investeert. Maar het eerste gebod luidt zelfverdediging.

Ik ben er vast van overtuigd dat we het kalifaat van de van haat vervulde IS-leider Abu Bakr al-Bagdadi in zijn eigen thuisland kunnen en moeten overwinnen en terugdringen. Op dit moment is het zwakker dan het eruit ziet, maar dat zal niet lang zo blijven. Het kan nauwelijks op de loyaliteit van de stammen en al helemaal niet op die van de sjiieten rekenen. Vroeger of later zal het gebrek krijgen aan financiële middelen – het is niet in staat om de verloren tanks, wapens en terreinwagens te vervangen. De stroom vrijwilligers uit het buitenland zal stoppen zodra het niet meer zegevierend is.

Het gerucht gaat dat de “Islamitische Staat” onoverwinnelijk is. Onzin. In Noord-Irak bevinden zich de Koerdische Peshmerga, die erop gebrand zijn hun thuisland tegen de barbaren te verdedigen. Een deur verder zit onze NAVO-bondgenoot Turkije met zijn excellente luchtmachtbases. Wij hebben de vliegtuigen, wij hebben het talent, wij hebben de beste speciale eenheden ter wereld. Kunnen we de christenen, Yezidi, Koerden en sjiieten ervoor behoeden, overwonnen en afgeslacht te worden”Ja, dat kunnen we.

De confrontatie met goed bewapende vijanden zoals Turkije en de Koerden laat nog op zich wachten – om maar helemaal te zwijgen over de confrontatie met westerse luchtaanvallen. Voor zover we niet óf te dom óf te laf zijn, wordt het de hoogste tijd dat deze confrontatie eindelijk plaatsvindt. Miljoenen hopen op redding voor deze ergste gesel sinds de nationaalsocialisten, maar geen enkel onschuldig slachtoffer werd ooit door nog een conferentie gered.

Door: Frederick Forsyth
EJBron