ONTWIKKELINGSHULP DE GROOTSTE VOLKSVERLAKKERIJ OOIT!

Zwendel met ontwikkelingshulp, miljarden Euro’s ‘vermist’
Sinds de jaren tachtig van de vorige eeuw is ontwikkelingshulp één van de grootste prioriteiten geweest van de kabinetten in Nederland. Onder druk van de linkse partijen en gesteund door de Christelijke minderheid maken we jaarlijks circa 30 miljard Euro vrij voor ontwikkelingshulp. Na bijna drie decennia structurele ontwikkelingshulp en een Nederlandse bijdrage van ongeveer 800 miljard Euro kunnen we een trieste tussenbalans opmaken.
Na jarenlang astronomisch grote bedragen te hebben vrijgemaakt voor de minder ontwikkelde landen op deze wereld zien we weinig verbetering in de leefomstandigheden van de inwoners van de armste landen ter wereld. Dagelijks worden we door particuliere ‘hulporganisaties’ opgeroepen om, naast het kapitale bedrag van 30 miljard Euro dat de regering namens ons beschikbaar stelt, ook diep in de persoonlijke buidel te tasten om het leed van mens en dier in de ontwikkelinglanden te verlichten.

In totaal heeft Nederland de afgelopen 25 jaar meer dan 800 miljard Euro geïnvesteerd in ontwikkelingslanden.
Wanneer we het op deze manier beschouwen, had er van ontwikkelingslanden allang geen sprake meer moeten zijn. Alleen de Nederlandse bijdrage was al voldoende geweest om van geheel Afrika een ontwikkeld en welvarend continent te maken. Helaas zien we dagelijks dat al dat geld niet helemaal goed terecht is gekomen. Sterker nog, er lijkt niets van ons geld besteed te zijn aan hen die we in gedachten hadden toen we de geest van de ontwikkelingshulp uit de fles lieten.

Afrikanen hebben nog steeds te veel wapens en te weinig water en brood. Stromend schoon water is voor weinigen weggelegd. De straatkinderen van Roemenië hebben nog steeds honger. De arme vissers in Sri-Lanka hebben nog steeds geen degelijke huizen en schepen. En toch beweren we miljarden te investeren in ontwikkelingslanden. Waar blijven die miljarden? Welke resultaten zien we?

De Tsunami zwendel
Om de werkwijze van hulporganisaties te doorgronden beginnen we met een voorbeeld; de Tsunami in Azië van 2004. Echter: Het hoogste orgaan voor financiële controle van staatuitgaven heeft zich neergelegd bij het feit, dat geld bestemd voor ontwikkelingshulp gewoon in rook opgaat zonder het afleggen van enige verantwoordelijkheid tegenover het Nederlandse volk.Waarom kan niemand ons dan uitleggen waar het geld blijft? We kunnen in ieder geval elke dag vaststellen dat nog geen fractie van de ontwikkelingshulp op de juiste plek terechtkomt. Het geld blijft op twee plaatsen steken: het land van herkomst en bij ‘de lokale bevolking’
Bijna een jaar na de tsunami staat er in ieder geval één compleet afgebouwd huis in Lamdada. Het huis van het islamitische dorpshoofd is af. Tenminste, hij wil er het liefst nog een aanbouw aan laten bouwen. “Dat heb ik allemaal van mijn eigen geld betaald” mompelt hij desgevraagd, terwijl hij de neuzen van zijn Armani-instappers inspecteert. Op de achtergrond zien we hoe één kamer van de villa van het dorpshoofd als voorraadkamer is ingericht. Tegen de muur liggen balen rijst en meel met de opschriften van het Rode Kruis, Unicef en andere nobele instellingen. Klaar om verkocht te worden aan ‘ de lokale bevolking’, de straatarme dorpelingen van Lamdada die nog steeds in het tentenkamp langs de weg wonen. Er worden wel nieuwe huizen gebouwd maar dat gaat nog niet zo snel. Er zijn maar weinig dorpelingen die de € 400 kunnen betalen om het eigen stukje grond terug te kopen van het dorpshoofd. Ondertussen heeft het dorpshoofd zijn eigen lijstje met prioriteiten. Als eerste de aanbouw van zijn huis. Als tweede de renovatie van de moskee, zodat de dorpelingen hun ellende aan Allah vertellen en niet aan hem. En uiteraard komt er een nieuw buurtcentrum met een royaal kantoor voor het dorpshoofd. En een ruimte om de Koran te lezen. Over de toekomst maakt hij zich geen zorgen. Het tentenkamp verzekert hem van de broodnodige steun door ‘hulporganisaties’. De dorpelingen in het tentenkamp staan op een wachtlijst, gerangschikt door het dorpshoofd. Eerst de rijke families, alleenstaande moeders als laatst. Hij houdt niet van alleenstaande moeders. Uiteraard kan men tegen betaling een paar stappen stijgen op de wachtlijst.
En dit gebeurt er met het geld waar Nederlandse kinderen hun spaarpot voor hebben omgekeerd. De ruim € 200.000.000 die Nederlanders zo ruimhartig ter beschikking hebben gesteld, worden misbruikt voor systemen van corruptie en onderdrukking

http://mijn-kijk-op.infonu.nl/mens-en-samenleving/16315-zwendel-met-ontwikkelingshulp-miljarden-euros-vermist.html

SLAAP EN BETAAL MAAR LEKKER VERDER AAN AL DIE (OVERWEGEND ISLAMITISCHE) BESTUURDERS EN ORGANISATOREN DIE STEEDS WEER RIJKER WORDEN BIJ ELKE RAMP!

Advertenties