EURO-REFERENDUM

Directe democratie houdt in dat burgers, als zij dat willen, steeds politieke besluiten zelf kunnen nemen. Dit is niet strijdig met een parlementair stelsel.
Zwitserland is het enige land ter wereld met een echt uitgewerkte directe democratie op nationaal niveau. Elke grondwetswijziging moet automatisch door de bevolking worden goedgekeurd. 50.000 Zwitsers kunnen een referendum aanvragen over een parlementaire wet, 100.000 personen kunnen een referendum aanvragen over een door henzelf geschreven voorstel. Er worden 4 jaarlijkse stemdagen gehouden waarop elke keer meerdere federale en kantonale en gemeentelijke referenda gehouden worden.

Dit is ook de reden dat Zwitserland als niet-EU lidstaat de meest succesvolle economie heeft van Europa!

Brits onderzoek: Terugkeer naar de gulden voordeliger. Uit onderzoek blijkt dat het voor Nederland goedkoper is terug te keren naar de gulden in plaats van vast te houden aan de euro. Door matige economische groei en de eurocrisis kost de euro ons jaarlijks 2.700 euro per persoon.

Image

Duitse bevolking wil referendum over de Euro 

In tegenstelling tot de Nederlandse bevolking die de voetbal uitslagen belangrijker vindt, willen de Duitse burgers een referendum over de Euro
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2844/Archief/archief/article/detail/469878/1998/09/23/Een-referendum-voor-de-heilige-Deutsche-Mark.dhtml

Peter Wierenga, Elsevier: 
Operatie ‘Red de euro’ loopt uit op een chaos. Tijd om net als in Griekenland het volk aan het woord te laten?
De euro zit allang in een existentiële crisis: de operatie ‘Red de euro’ is tot nu toe een en al slappe hap. Ondubbelzinnige steun van de bevolking, al zal dat vooral in het Noorden lastig zijn, kan als breekijzer fungeren. De markten voelen dondersgoed aan dat politici nu met handen en voeten gebonden zijn, juist omdat ze het vertrouwen van hun kiezers ontberen.

Volgens diehard eurolovers is de fundamentele weeffout dat de muntunie niet gekoppeld is aan een politieke unie. In deze crisis komt nÓg een weeffout genadeloos aan het licht, namelijk dat de meeste Europeanen zich er überhaupt nooit over hebben uitgesproken. Eigenlijk is de gezamenlijke munt een deal tussen de Franse president Mitterand en diens collega Kohl, die in ruil groen licht kreeg voor de Duitse eenwording. Een deal die bekrachtigd werd in Maastricht, in 1992, toen Ruud Lubbers nog onze premier was.
Ook die heeft nooit aan de kiezer gevraagd: wilt u deze munt, ja of nee? Het is geen sinecure, met zeventien landen. Maar we kunnen zo langzamerhand niet om de conclusie heen dat je een mandaat van de kiezer wel kunt blijven oprekken, maar dat het elastiek op zeker moment knapt. Precies wat er nu gebeurt. De noordelijke landen willen geen geld meer sluizen naar het zuiden; daar vragen kiezers zich af waarom zij alle klappen moeten opvangen.

Terwijl de leiders van de 17 eurozone lidstaten zich voortdurend uitputten in superlatieven om te benadrukken dat er grote eensgezindheid is over het met krachtige middelen bestrijden van de schuldencrisis, blijken het eeuwenoude onderlinge Europese wantrouwen -dat eerder in de geschiedenis twee wereldoorlogen veroorzaakte- weer de kop op te steken. De Fransen, doodsbenauwd dat de Duitsers hun miljardensteun voor het Europese reddingsfonds zullen intrekken en misschien zelfs wel weer de D-Mark gaan invoeren, blijken hun geheime dienst te hebben ingezet om hoge Duitse politici en Europese officials af te luisteren en naar het zich laat aanzien zelfs in de val te lokken, om hen vervolgens onder druk te kunnen zetten.

Van de door de gevestigde orde veel geprezen Europese eenheid, die voor de argeloze toeschouwer benadrukt moest worden in een gemeenschappelijke munt, een gemeenschappelijk veiligheidsbeleid en nu ook een gemeenschappelijke reddingspoging, is in werkelijkheid nauwelijks meer iets te bespeuren. Onttrokken aan het oog van de goedgelovige Europeanen is de klassieke rivaliteit en strijd tussen de machtigste Europese landen weer opgelaaid. De geheime diensten bestrijden elkaar alsof ze vijanden zijn en er nooit zoiets onzaligs als de Europese Unie is opgericht.

http://xandernieuws.punt.nl/?id=644028&r=1

Elsevier:
Minister Jan Kees de Jager (CDA, Financiën) ziet niets in onderzoek naar de terugkeer van de gulden, zoals de PVV wil. ‘Terug naar de gulden moeten we niet doen. Dat is geen optie.’

(Opm.: Tja, dat krijg je als je de grootste fout ter wereld hebt gemaakt, dan is terugdraaien niet meer mogelijk!)

Invoering van het electronisch referendum verhoogt het gehalte van de democratie.

Het volk heeft dus een mening over tal van zaken, gestoeld op wat men om zich heen ziet gebeuren in de maatschappij, en gestoeld op de eigen kennis en kunde. De Haagse politiek daarentegen is in zichzelf gekeerd, bestaat grotendeels uit carrière politici of gewezen ambtenaren en heeft relatief weinig contact met de maatschappij. In die beperkte wereld zijn vele zaken die geacht worden niet bespreekbaar te zijn, omdat men het over bepaalde fundamentele zaken eens is. Dat zijn dikwijls de meeest essentiele zaken. In het politieke debat wordt over deze hoofdzaken dan ook nauwelijks gesproken, terwijl in het land het politieke debat in volle hevigheid woedt buiten gehoorafstand van politiek Den Haag.
Een voorbeeld was destijds het al of niet toetreden tot de euro. Daar is in het parlement nauwelijks een debat over geweest. Dat was toch een onderwerp, waar iedereen het over eens was. En wie nu alleen maar de suggestie zou doen over het eventueel verlaten van de eurozone, zou worden versleten voor “populist”, terwijl afgevaardigden “leiderschap” moeten tonen door vast te houden aan de gezamenlijke munt. Het debat over deze essentiele beslissing wordt dus niet in het parlement gevoerd, maar wel in de huiskamers en de café’s. Op dat moment is er dus een kloof tussen volk en politiek.
Maar als het volk een duidelijke mening heeft over een aantal essentiele zaken, als de afgevaardigden niet doen wat het volk wil, omdat ze in afzondering in een politiek-ambtelijke wereld verkeren, waardoor ze het zicht op de maatschappij verliezen en als de paard- en wagen inmiddels is vervangen door de bits en bytes van het internet, waarom zijn dan nog steeds de afgevaardigden het hoogste orgaan en niet het volk zelf?
  • Moeten we uittreden uit de euro?/Moeten we uittreden uit de EU?
  • Moeten we doorgaan met het subsidieren van andere EU-lidstaten?
  • Moeten we economische macht overdragen aan Brussel?
    Door een aantal malen per jaar het volk via een referendum te laten stemmen, controleert het volk het parlement en verdwijnt de kloof tussen volk en politiek.

http://www.nostredamus.nl/democratische%20gaten%20parlement%20of%20volk.html

Image

Mijn conclusie: Met de oprichting van de EU en de invoering van de euro heeft Europa haar kip met de gouden eieren geslacht!!!!